Tips voor het organiseren van onaangemelde demonstraties #1

Dit artikel is verschenen en in volledigheid overgenomen van de 1872 #3 (06/10/2021)

Gezien de relevantie voor antifascisten is de tekst overgenomen, en deze zal aangevuld worden met de andere teksten. We raden aan om het krantje zelf te halen bij de lokale activistische boekenwinkel in Den Haag vanwege de overige artikelen!

Een demonstratie organiseren kan best wel een sleur zijn, vooral het wettelijke deel daarvan. Overleggen met de politie en gemeente, talloze regels, geen stokken voor vlaggen, geen leuzen of bordjes die kwetsend zijn voor agenten (A.C.A.B), het eeuwenoude gezeik over de demonstratieroute en zelfs het maximaal aantal toegestane deelnemers aan de demo. Is dat achter de rug? Dan kun je er ook van uitgaan dat de politieaanwezigheid op de demonstratie enorm is. Deze trouwe dienaars van de wet zullen dan constant bezig zijn met het zoeken van problemen en mensen lastig vallen. Een demonstratie niet aanmelden en clandestien in organiseren is dan ook een steeds meer voor de hand liggende keuze, vooral nu Den Haag de demonstratie regels heeft aangescherpt. Maar hoe doe je dat?

Alles begint met de reden voor de demonstratie. Is het de bedoeling om ongestoord propaganda te verspreiden zonder bemoeienis van de politie? Een route te lopen die de gemeente niet zou toestaan? Om de orde te verstoren of directe acties uit te voeren? Het scenario te zetten om een confrontatie aan te gaan? Deze vragen bepalen de opzet van de demo, hou dit in je achterhoofd als je het verzamelpunt, de route en het eindpunt bepaalt.

Verzamelpunt: dit is het punt waarop iedereen zal samenscholen voor het begin van de demo. Bij voorkeur een locatie die uit het zicht is van de weg zodat je rustig kan voorverzamelen. Een park of binnenplaats is ideaal. Denk eraan dat dit punt niet makkelijk in te sluiten moet zijn door de politie in het geval dat ze doorhebben wat er gaat gebeuren. Probeer tijdens het voorverzamelen iets te doen waardoor je bij de locatie past (bijvoorbeeld voetballen of picknicken als je in een park voorverzamelt). Het verzamelpunt moet ook dichtbij de looproute van de demo zijn.

Route: je hebt eindelijk de volledige vrijheid om deze zelf te bepalen. Denk hierbij aan het verkeer dat op de weg rijdt, mogelijke afwijkingen van de route indien dat nodig zou zijn, zijn er kleine steegjes waardoor iedereen zou kunnen vluchten?), wat zich langs de route bevindt (rolcontainers die gebruikt kunnen worden om de weg af te zetten, wegopbrekingen waar de politie niet door kan) en interessante objecten waar je vijandelijk tegenover staat (banken, uitzendbureaus, politiebureaus, supermarkten, luxe-winkels etc.) Hou de route kort! Hoe langer je het momentum van de verrassing kan houden hoe beter.

Eindpunt: kies een ontbindingsplek met veel uitwegen, zodat de demonstratie niet kan worden ingesloten. Een plek met veel straten en steegjes om weg te komen is ideaal, vooral als de vluchtwegen niet toegankelijk zijn voor politieauto’s. Als de politie op de demonstratie heeft gereageerd zullen ze na afloop ook op zoek gaan naar mogelijke demonstranten. Als je dichtbij het eindpunt kunt verdwijnen in de drukte van de stad of het OV (niet met je eigen chipkaart!) is dat het beste.

Hiermee is nog niet alles gezegd over onaangemelde demonstratie, maar heb je in ieder geval een basis. Andere dingen die behandeld moet e worden zijn mobilisatie, veiligheid & anonimiteit en arrestanten steun. Meer info volgt!

Laat Dietse Volkspartij niet lopen!

Stop Dietse Volkspartij!
Vanmiddag 14:00
Wittevrouwensingel 37, Utrecht

Sinds een paar weken wordt er een groep vluchtelingen opgevangen in hotel City Center Lodge. Dietse Volkspartij wil hier vanmiddag demonstreren tegen de zogenaamde “omvolking”.

Laat zien dat ze niet welkom zijn! Probeer ze te overstemmen, verhinderen of dwars te zitten op welke manier dan ook!

Extreemrechts is niet Utrechts!

– Draag een mondkapje
– Respecteer elkaars’ afstand
– Zorg dat je een buddy hebt, dat je elkaar gedurende de actie en daarna in de gaten houdt

Toegankelijkheids info:
De locatie is rolstoel toegankelijk

Honderd jaar Antifa

Artikel overgenomen van Doorbraak die het heeft vertaald uit het duitse antifatijdschrift ‘Der Rechte Rand

Van het verzet tegen het Italiaanse fascisme in 1921 tot het protest tegen de extreem-rechtse AfD vandaag de dag: de anti-fascistische beweging is honderd jaar oud.

Twee vragen komen steeds terug in de debatten van de anti-fascistische beweging: met welke middelen en in welke allianties kan extreem-rechts het best worden tegengehouden? Vanaf 1921 organiseerden de Arditi del Popolo (de Moedigen van het Volk) zich in Italië over partijgrenzen heen tegen de terreur van de fascistische “zwarthemden” van Benito Mussolini. Ze verzetten zich tegen het opkomende fascisme dat kort daarna aan de macht kwam. De niet-partijgebonden Arditi kwamen in actie tegen extreem-rechts geweld en organiseerden informatievoorziening en verzet. Zo ontstond, als verzet tegen het nieuwe politieke verschijnsel van het fascisme, het begrip anti-fascisme. Ook toen al waren er binnen de partijen en organisaties van links meningsverschillen over de vraag of en hoe er met anti-fascisten moest worden samengewerkt. Verschillende tijden, omstandigheden, noodzakelijkheden en sociale mogelijkheden in de loop van honderd jaar betekenden ook steeds andere vormen en rechtvaardigingen van verzet. Er moet daarbij ook een onderscheid worden gemaakt tussen extreem-rechts dat zich in een fase van beweging en oppositie bevindt of dat reeds aan de macht is – alleen of in een coalitie.

In de geschiedenis refereerde niet iedereen aan het begrip anti-fascisme, maar velen hebben zich verzet tegen het fascisme: democraten, christenen, leden van sociaal-democratische, communistische en anarchistische organisaties, vakbondsmensen, Joden, militante jongerengroepen, Sinti en Roma…, en ook de miljoenen soldaten in de legers van de geallieerden tegen nazi-Duitsland en zijn As-mogendheden.

Maar onder de vlag van het anti-fascisme werden ook onderlinge twisten uitgevochten – sommige met dodelijke afloop. De geschillen tussen SPD en KPD in de Weimarrepubliek of in de Spaanse burgeroorlog waren fataal en verzwakten het verzet. De overwinning van de geallieerden was een bevrijding voor de mensen in de bezette landen en voor allen die het slachtoffer waren geworden van het fascisme. Daarna betekende anti-fascisme ook de herdenking van de vermoorde en vervolgde mensen, de jacht op ondergedoken of openlijk levende nazi-daders, tegen de oude fascistische netwerken, revanchistische pogingen en nieuwe nazi’s. Het anti-fascisme vond nu plaats onder totaal verschillende omstandigheden in Oost en West. In de Bondsrepubliek Duitsland duurde het tientallen jaren voordat het verzet tegen de nazi’s door de staat werd geëerd en het moorddadige handelen en de deelname van “normale Duitsers” hun weg vonden naar de schoolboeken en het bewustzijn van de bevolking.

Anti-fascisme was en is hier in de eerste plaats een initiatief van onderop, van het democratische en linkse deel van de samenleving – van organisaties van overlevenden, geschiedenisworkshops, anti-fascistische initiatieven, linkse afgevaardigden van verschillende partijen in de parlementen, academici, journalisten en nog veel meer. Laten we eens kijken naar vandaag: voor het eerst sinds de oprichting van de Bondsrepubliek Duitsland zit de Alternative für Deutschland (AfD), een extreem-rechtse partij, in alle deelstaatparlementen en in de Bondsdag. Het racisme, antisemitisme, nationalisme en anti-communisme dat in de Bondsrepubliek altijd aanwezig was en zelden op massaal verzet stuitte, komt nu tot uiting in de verkiezingsresultaten. De AfD is de verzamelpartij van extreem-rechts – van racisten aan de stamtafel tot extreem-rechtse hooligans tot overtuigde neo-nazi’s. Hun kracht ligt in de aanval op de bevochten vooruitgang en de moderniteit. Tot dusver hebben de civiele samenleving, de politiek en “de” Antifa helaas onvoldoende antwoorden kunnen bieden op de recente opkomst van extreem-rechts – ondanks enkele successen.

Amper honderd jaar na het eerste verzet tegen de toen nieuwe beweging van het fascisme dat zo snel de staatsmacht greep in Italië en later in Duitsland, gingen in 2020 in Erfurt duizenden mensen de straat op tegen een deelstaatsregering met gedoogsteun van fascist Björn Höcke. Voor het eerst in decennia was een fascistische partij dicht bij het verkrijgen van echte invloed in de regering. Ze slaagden erin deze greep naar de macht tegen te houden – in de straten, in de media en in de parlementen. “Allemaal samen tegen het fascisme” was niet zomaar een slogan. Vandaag moet een hoofddoel zijn om de AfD opnieuw uit de parlementen te gooien en zo haar greep op miljoenen euro’s, banen en invloed weg te nemen. Dat houdt ook in dat de aan de partij gelieerde “Desiderius Erasmus Stichting” in de begrotingscommissie eenvoudigweg miljoenen aan financiering wordt ontzegd. Anti-fascisten moeten zich nu richten op de extreem-rechtse AfD. Uiterlijk in 2022 moet – en kan – de partij bij de deelstaatverkiezingen een zware nederlaag worden toegebracht, dat wil zeggen: een uitslag van minder dan 5 procent.

Redactie van het antifa-tijdschrift “der rechte rand”

“Antifascisme by heart” – Solidair met Lina!

Overgenomen van indymedia auteur ‘NN’

Deze tekst werd een aantal maanden geleden gepubliceerd door anarchisten uit Duitsland in solidariteit met Lina en alle veroordeelden antifascisten. Houd in het achterhoofd dat de Duitse context anders is dan hier in de lage landen (bv meer fascistisch geweld, groter collectief geheugen uit de NS tijd), maar een repressieve kapitalistische staat, fascisten en extreemrechts hebben we hier ook. Zoals de onlangs overleden antifasciste en Auschwitz overlevende Esther Bejarano zei: wie tegen nazi’s strijdt kan op de staat überhaupt niet rekenen. Bron: https://kontrapolis.info/3116/

Waarom de strijd tegen de staat en de nazi’s handenarbeid blijft.

Wij, anarchisten uit verschillende steden, volgen het verloop van de ‘129-zaak’ in Leipzig (1) op de voet en zijn volledig solidair. Eén persoon zit sinds november 2020 in voorarrest, een andere is op de vlucht en nog veel meer worden beschuldigd. Afgezien van de miserabele berichtgeving van de media, die ons niet verbaast, zijn wij nogal geschokt door de manier waarop over deze zaak wordt gesproken en de publieke (non-)positionering. Wij vragen ons af of het te wijten is aan de manier waarop er publiekelijk mee wordt omgegaan, dat er niet meer praktische solidariteit is met de gevangen Lina. Wij, althans, hebben het de afgelopen maanden moeilijk gehad om een duidelijk gevoel van solidariteit te ontwikkelen.
Wij willen hier een welwillende kritiek uiten op de behandeling van de huidige repressiezaak. Wij willen dat het milieu, maar ook alle mensen die zelf in diepe vijandigheid staan tegenover nazi’s, fascisten en de staat die al deze anti-menselijke shit produceert en bevordert, zich gesterkt voelen in hun strijd en, in het beste geval, deze voortzetten en intensiveren met een sociaal-revolutionair perspectief.

Waarom antifascisme en aanval bij elkaar horen en te allen tijde juist zijn

De lijst van aanslagen door fascisten is lang en wordt steeds langer: de aanslagen in Hanau en Halle, de NSU-moordenreeks, de oproeren in Rostock-Lichtenhagen en Erfurt, de brandstichtingen in Mölln en Solingen. Dit zijn enkele van de bekendste van de afgelopen 30 jaar. Nog niet genoemd zijn de honkbalknuppeljaren in de zogenaamde “Nieuwe Federale Staten” van de jaren ’90, die zo veel mensen zo lang, gedurende verschillende generaties, hebben getraumatiseerd.
Militairen en ambtenaren van de elite bevoorraden zich ijverig met voorraden munitie en organiseren zich als “preppers”. Een korte herinnering aan de zaak van de SEK (‘Spezialeinsatzkommando’) agent van Meck-Pom. Uiteindelijk werd hij veroordeeld tot 21 maanden voorwaardelijk, in de media behandeld als “een beetje vreemd” en bestempeld als een absoluut op zichzelf staand geval. In chats tussen de leden van de prepper-groep “Nordkreuz” werden radicaal-rechtse ideeën uitgewisseld, zoals de rechter tijdens het proces in deze zaak zei. Dit was echter niet relevant voor het proces.
Als we kijken naar de verslaggeving van vandaag, is het verhaal van de repressieve autoriteiten en het medialandschap vrij eenvoudig. “Blind aan het rechteroog” – het wordt altijd zo mooi gezegd – en deze uitdrukking lijkt hier heel toepasselijk.
Een domme klootzak die moordend door Hanau rent en 9 mensenlevens wegvaagt, een verwarde eenzame dader – niet georganiseerd…. ??? (2)
Dat verbaast ons niet bijzonder, ook al stoort het ons keer op keer. We weten wat we moeten denken van deze staat, zijn rechtssysteem en zijn autoriteiten. Ook wij hebben één of twee ervaringen opgedaan bij nazi-demonstraties of zijn hier en daar geconfronteerd met nazi-agenten. Wij denken dat veel mensen zich in deze ervaringen bevinden: Linksen/anti-fascisten of anarchisten als politieke tegenstanders en nog veel meer mensen die niet als “Duitsers” worden beschouwd en dagelijks met deze waanzin worden geconfronteerd.
Wij weten of hebben op ons eigen houtje geleerd dat wij niet kunnen berusten en vertrouwen op staatsstructuren. Een staat die moordt aan de buitengrenzen van Europa, die miljarden omzet maakt met zijn oorlogsmaterieel, een staat die nog steeds veel structuren uit het nazi-tijdperk in zijn systeem integreert. Gelijkheid en solidariteit zijn nooit en te nimmer verenigbaar met haar bestaan.
Daarom moet er nul komma nul rechtvaardiging zijn voor anti-fascisme.
Anti-fascisme in woord en daad is gewoon goed en is handenarbeid! Op elk moment en in elke vorm!

Schuldig noch Onschuldig of ook “Revolutionaire Solidariteit”.

Wij zijn zeer verheugd dat Lina zich niet bij de pakken laat neerzetten en elke samenwerking met de repressieve autoriteiten en de staat afwijst. Wij zijn van mening dat dit de juiste handelwijze is en wij willen nogmaals benadrukken dat het er niet om gaat wie wanneer wat heeft gedaan of niet! De repressieve autoriteiten beschuldigen haar ervan een sociaal revolutionair (links-extremist in de taal van de autoriteiten) en een antifascist van actie te zijn. De pers daarentegen probeert het beeld te schetsen van de aardige studente die danst op Miley Cyrus in een minirok en rode vingernagels en die als pedagoog/docent ook in dienst staat van de staat. Wij vinden de voorstellingen, de discussie over schuld en onschuld en ook het belang daarvan totale onzin en werkelijk volstrekt misplaatst. Niet alleen worden hier seksistische beelden gebruikt (misschien zelfs uit valse goodwill), maar ook de ernst en juistheid van directe aanvallen (ook gewelddadige) op nazi’s en fascisten wordt in twijfel getrokken en ondermijnd.
Onze taak, en ook een taak van solidariteit onder anti-fascisten, sociaal-revolutionairen, anarchisten, is het in hun continuïteit voortzetten en verdedigen van de acties, militantie en strijd. Voor ons houdt dit ook in dat wij bespreken en ons afvragen of de plaats, het tijdstip en de aard van een bepaalde actie passend en te rechtvaardigen zijn. Zeker, wij maken ook fouten hierin. Maar dat hoeven we niet, nee verkeerd, we mogen nooit de taak van opsporingsinstanties overnemen.
Zij en ook de rechterlijke macht zijn niet onze referentie van discussie. Wij moeten ervoor zorgen dat de mensen die nu rechtstreeks door de repressieve maatregelen worden getroffen, er goed aan toe zijn. Daartoe is het een belangrijke en grote taak om op verantwoorde wijze te zorgen voor onze gevangen kameraden en vrienden. Een andere is onze strijd voort te zetten, want de nazi’s zijn nog steeds goed georganiseerd en bewegen zich zelfverzekerd in hun gebieden.
Door de dubbelzinnige publieke communicatie is het voor ons moeilijk te begrijpen wat Lina en haar entourage willen. Wij zijn er echter zeker van dat het aanwakkeren van medelijden, het neerzetten van de getroffen persoon als een in feite onschuldig slachtoffer, geen wezenlijke manier van solidaire steun kan zijn. Als wij het zelf niet zijn, wie moet dan de noodzaak van onze strijd verdedigen?
De ervaring met vele gevallen van repressie leert dat het de rug van mensen zeer sterkt wanneer zij zien dat de strijd waarbij zij repressie ervaren, wordt voortgezet. Dus als men in dit geval consequent blijft optreden tegen nazi’s en andere autoritairen, als mensen voor de bajes demonstreren om hun afwijzing van juist die dingen te laten blijken, als mensen collectief met elkaar blijven omgaan, dan is dat praktische solidariteit.
Sectie 129 is in het leven geroepen om mensen te bespioneren, om mensen onder druk te zetten. Wanneer wij zeggen: “Het was haar/hem/hen niet”, zeggen wij op hetzelfde moment: “Het was iemand anders”. Het is niet nodig om deze verklaring af te leggen.
We weten wie we zijn! Als we duidelijk zijn over de keuzes die we maken, kunnen we elke moeilijke situatie met een rechte rug tegemoet treden. Het is super belangrijk in het geval van onderdrukking om niet het gevoel van eenzaamheid te krijgen. Het is belangrijk om niet ten prooi te vallen aan de indruk dat iemand op enig moment in zijn/haar/hun leven de “verkeerde” afslag heeft genomen.
Wij kunnen dit doen door acties te ondernemen die een glimlach toveren op het gezicht van onze metgezellen, door brieven te schrijven, affiches te maken, info-evenementen te organiseren, op te roepen tot demo’s tegen fascisten, of waar dan ook ons hoofd naar staat.
Het is niet nodig ons van woorden en daden te distantiëren of mensen in het licht van onschuld te plaatsen.
Wij zijn schuldig: omdat wij de staat willen afschaffen, omdat wij strijden tegen het fascisme en voor een leven zonder machtsstructuren.

Vrijheid en geluk voor Lina, de persoon op de vlucht en alle beschuldigden in het proces!

1 Lina is een antifasciste uit Leipzig die al sinds november 2020 vast zit en zowat als terrorist wordt behandeld. Meer informatie is te vinden via https://freiheitfuerlina.noblogs.org/ of https://wirsindalleantifa.rote-hilfe.de/

2 Op 19 februari 2020 vermoordt de extreemrechtse racist Tobias Rathjen in Hanau 9 mensen in twee shisha-bars, daarna zijn moeder, en maakt dan zichzelf van kant. Dit is geen eenzaam geval, in tegenstelling: Duitsland kampt al jaren met nazi-aanslagen en extreemrechts racistisch geweld.